O pierwszej rodzinie, a zwłaszcza czasie, jaki spędziła ona w rajskim ogrodzie, wiemy dosyć sporo. Podobnie, jak o ich dwóch synach Kainie i Ablu. Ich historię można odczytywać na kilka sposobów. W interpretacji teologicznej, to opowieść o konsekwencjach opuszczenia raju, o grzechu pierworodnym, którego brzemię jest silne już w pierwszym pokoleniu, które się z nim urodziło. To także przypowieść o wolnej woli, wszak Kaina Bóg nie powstrzymał. Z kolei w interpretacji historycznej, to metaforyczna opowieść o konflikcie między cywilizacją pasterską a cywilizacją rolniczą („Abel był pasterzem trzód, a Kain uprawiał rolę”, Rdz 4, 1).

W Księdze Rodzaju, tuż po przedstawieniu sceny morderstwa Abla, pojawia się kwestia wypędzenia Kaina i losów jego potomków. O większości tych biblijnych postaci niewiele wiadomo. Wywód kończy się na Lameku, który jawi się jako wyjątkowo podły i pełen buty człowiek.

Lamek miał trzech synów:

- Jabala, który był „praojcem mieszkających pod namiotami i pasterzy”, Rdz 4, 20;

- Jubala „od niego to pochodzą wszyscy grający na cytrze i na flecie” Rdz 4, 21;

- Tubal-Kaina „był on kowalem, sporządzającym wszelkie narzędzia z brązu i z żelaza” Rdz 4, 22;

To oczywiście przedstawienie bardziej mityczne niż rzeczywiste, ale czy skoro mowa jest o tym, że są praojcami, to może któryś z nich jest przodkiem Jezusa?

Na co dzień nie pamiętamy, że był jeszcze trzeci syn – Set, o którym w Księdze Rodzaju dostajemy dwa fragmenty. Pierwszy, to dwa wersety tuż po wywodzie o historii Kaina i brzmią one tak:

„Adam raz jeszcze zbliżył się do swej żony i ta urodziła mu syna, któremu dała imię Set, «gdyż - jak mówiła - dał mi Bóg potomka innego w zamian za Abla, którego zabił Kain». 26 Setowi również urodził się syn; Set dał mu imię Enosz. Wtedy zaczęto wzywać imienia Pana”.

Powiedzieć, że te dwa wersety są o samym Secie, to nawet nieco za dużo. Jednak rzucają one nieco światła na tę tajemniczą postać. Pokazują jak był on ważny.

Po pierwsze, po długiej przerwie, o której będzie jeszcze niżej, Bóg dał Adamowi i Ewie trzeciego syna.

Po drugie zapoczątkował on ród Setytów, z którego wywodzić się miała cała ludzkość ocalała po potopie. Według tej jednej z najsłynniejszych przypowieści ze Starego Testamentu powódź przetrwali tylko Noe, jego żona i dzieci. Wszyscy potomkowie Kaina stracili w nim życie. Zaś w Ewangelii wg Św Łukasza, która podaje rodowód Jezusa, jest w niej wymieniony Set (Łk 3, 23).

Po trzecie „Wtedy zaczęto wzywać imienia Pana” oznacza, że zaczęto regularniej, w sposób bardziej odświętny, można nawet zaryzykować stwierdzenie, że sformalizowany, czcić Boga.

Żył 912 lat

Set, po hebrajsku Seth, w Starym Testamencie pojawia się jeszcze raz:

„Gdy Adam miał sto trzydzieści lat, urodził mu się syn, podobny do niego jako jego obraz i dał mu na imię Set. A po urodzeniu Seta żył Adam osiemset lat i miał synów oraz córki. Ogólna liczba lat, które Adam przeżył, była dziewięćset trzydzieści. I umarł. Gdy Set miał sto pięć lat, urodził mu się syn Enosz. A po urodzeniu się Enosza żył osiemset siedem lat i miał synów oraz córki. I umarł Set przeżywszy ogółem dziewięćset dwanaście lat” - Rdz 5, 3-8.

Widzimy, że wspomniana długa przerwa między narodzinami Abla i Seta trwała około stu lat. Ale to tyle o jednym z najważniejszych ludzi z Biblii w samym Sarym Testamencie. Nie wiemy o nim właściwie nic. Co ciekawe mało o nim nawet w midraszach, żydowskich opowieściach objaśniających biblię, zdradzających nieco więcej szczegółów z życia postaci, które w niej się pojawiają. Zazwyczaj są one rozległe, jednak nie w przypadku Seta. 

Kluczowe zdaje się być jego imię, „Seth” po hebrajsku oznacza „zamiast/zamian”, co widać też w polskim tłumaczeniu Starego Testamentu ("potomka innego w zamian za Abla"). Set zajął miejsce Abla, syna tragicznie utraconego. Do tego, w jego podobieństwie do Adama ("jak obraz") upatruje się także symbolu nowego początku.

Set pojawia się także w niektórych apokryfach, pismach, które nie są uznawane za kanoniczne. Jak np. Księga Jubileuszów, według której Set narodził się dokładnie 130 lat po powstaniu świata, a 101 lat później poślubił swoją siostrę Azurę. W tradycji Judaistycznej Set doczekał się 33 synów i 23 córek. Istnieje też przypowieść z której wynika, że Setowi Adam powierzył tajemnice, które przerodziły się z czasem w Kabałę.

W jednym z apokryfów Set wraz z Ewą udają się do bram Edenu i błagają Archanioła Michała o olej z drzewa życia. Anioł odmawia im daru, ale obiecuje, że otrzymają go, gdy nastanie dzień zbawienia. W innej Set jest jedynym świadkiem jak po śmierci Adama jego ciało zostało złożone w rajskim ogrodzie za pomocą niebiańskiego rydwanu.

Według jeszcze jednej ze starych legend Set po otrzymaniu nasiona od Boga zasadził drzewo, z którego drewna wykonano krzyż Jezusa Chrystusa. Biorąc pod uwagę fakt, że pomiędzy nimi było tysiące lat i jeden potężny potop, jest to dosyć mało prawdopodobne. Pokazuje ona jednak, jak niegdyś duża była potrzeba znalezienia dla Seta miejsca w historii wiary.

Chociaż dziś nieco zapomniany, na co dzień czczony jest tylko w Apostolskim Kościele Ormiańskim, to kiedyś był obiektem kultu tzw. Setian. To ruch gnostyków, który powstał z połączenia dwóch filozofii judaistycznych, wpływu chrześcijaństwa i jednego z ruchów filozofii platońskiej (medioplatonizmu). W swoich mitach stworzenia przedstawiali Seta, jako praojca, wręcz przypisywano mu boskie wcielenie. Kult Setian przetrwał do VII lub VIII wieku naszej ery, ale zanikł z powodu nikłej liczby zwolenników i faktu, że była uznawana za heretycką.